PDC onderzoeker Will de Jong werkzaam in Haïti

Hoe komt een PDC onderzoeker in Haïti terecht?

Al sinds 1994, de Rwanda crisis, werk ik voor humanitaire organisaties, onder meer Antares en tot een paar maanden geleden Artsen zonder Grenzen.
Deze keer werd ik gevraagd door Antares, om samen met Arq collega Lidwine Denaux en Jos Weerts, hoofd kennis en onderzoek van het Veteranen Instituut, het Oxfam team werkzaam in Haïti te ondersteunen.

Je noemt een boel namen...Antares, Oxfam...

Antares is een organisatie die in de meest brede zin het managament van humanitaire organisaties, overal ter wereld, steunt. Antares is onderdeel van Arq, de holding waar ook het PDC en Centrum '45 deel van uit maken.
Oxfam is een grote, van huis uit Engelse humanitaire organisatie, die vooral praktische hulp biedt bij grote rampen en calamiteiten: meer concreet, in Haïti probeert Oxfam een half miljoen mensen van water, voedsel en een dak te voorzien.

En wat moesten jullie daar doen...

Onze opdracht was tweeledig: psychologische eerste hulp voor vooral de getroffen locale Oxfam medewerkers, maar ook: het ontwerpen van een programma voor psychosociale steun voor de komende tijd, gericht op zowel de lokale als de internationale staf leden.

En hoe ga je dan te werk..?

Door zoveel mogelijk met de betrokken Oxfam medewerkers, van alle geldingen, te praten. Uiteraard over hetgeen zij meegemaakt hebben, welke klachten zij hebben, en hoe zij daarmee omgaan, maar ook onderwerpen als welke steun zij van het team, de organisatie verwachten, komen aan bod. Verder hebben wij ook workshops gegeven voor het management, contacten gelegd met lokale instellingen op psycho sociaal gebied, met het management overlegd, en de belangrijkste projecten bezocht.

En hoe is het met de lokale medewerkers?

Veel mensen hebben veel verloren: familie, vrienden, hun huis. Wat vooral opviel: de - begrijpelijke- angst voor herhaling. het merendeel van de lokale medewerkers die wij gesproken hebben, durven nog steeds niet binnen te slapen, slaapt buiten, bij vrienden of familie, of op straat. Sommige mensen zijn alles kwijt, en kunnen niet anders dan op straat overnachten.
Wat verder opviel: enorme bereidheid om zoals wij dat noemen " de schouders er onder te zetten".

Vertel eens iets over de omstandigheden?

We waren voorbereid op het ergste..hadden noodrantsoenen, tentjes, waterzuiveringspillen bij ons....Uiteindelijk viel dat erg mee: er was water, electriciteit, en we verbleven in een guesthouse van Oxfam. Het kantoor van Oxfam was tijdelijk, naast het kantoor wat ingestort was, waarbij een medewerker was omgekomen.

En hoe was het om op Haïti te zijn?

Wij waren daar ongeveer drie weken na de aardbeving: de ergste chaos was voorbij. Ik had de indruk dat het openbare leven weer langzaam op gang begon te komen. En wat opviel was dat sommige delen van Porte aux Prince zeer getroffen waren, andere niet. Je zag straten waarvan huizen totaal vernietigd waren, terwijl andere huizen helemaal niet beschadigd waren. En wat verder mij zeer opviel was het enorme verschil tussen arm en rijk....

Je hebt ook Oxfam projecten bezocht, zei je...

Ja, wij zijn onder meer een middag in een van de kampen geweest, een voormalige golfcourse, waar nu zo'n 30.000 mensen bivakeren onder de meest ellendige omstandigheden. Het was overdag 40 graden (winter!), het regenseizoen moet nog komen... Toch zag je ook in dit kamp ook weer mensen die door handel, activiteiten proberen te overleven.

Zijn jullie tevreden over het werk daar?

Zonder meer. Overigens: het werk stopt niet bij terugkomst. We hebben uitgebreid gerapporteerd, overlegd gehad met de mensen van Oxfam ..mogelijk komt er een vervolgmissie...

Dat horen wij dan graag, dank voor dit interview...