Verhalen over PTSS
Machteloosheid
We kregen een melding over de mobilofoon dat een vrouw flink in de war was. Deze vrouw was een bekende van de politie, zij had een psychiatrische achtergrond. Toen we bij de flat arriveerden waar deze vrouw woonde, bleek zij inderdaad erg verward. Mijn collega heeft op haar ingepraat, en zij leek daarvan te kalmeren. Toen we vertrokken en beneden bij de uitgang van de flat stonden, is de vrouw vanaf de vierde verdieping uit het raam gesprongen en aan een regenpijp gaan hangen. Mijn collega is opnieuw op de vrouw gaan inpraten. Ergste vond ik de machteloosheid die ik op dat moment voelde. Ik kon niets doen. Na een uur is het uiteindelijk gelukt de vrouw weer naar binnen te trekken. Diezelfde avond werd ik opnieuw geconfronteerd met een ingrijpende gebeurtenis, namelijk een gewelddadige overval in een woning op een bejaard echtpaar. Ik was nog gespannen van het eerste incident, en toen kwam dat er bovenop. Het echtpaar was ernstig mishandeld. Het gegil van de oude vrouw zal ik nooit vergeten. Vooral als ik iemand hoorde gillen, moest ik er meteen aan terugdenken. Ook kreeg ik last van nare dromen. Ik sliep slecht en kon me moeilijker concentreren.
Gewonde kinderen
Ik zat met mijn collega in de dienstauto, toen we een melding kregen dat een vrouw in haar woning haar eigen kinderen had verwond. We zijn er direct naar toe gereden, en wat we daar aantroffen was afschuwelijk. De kinderen hadden het wel overleefd, maar het was een groot bloedbad en een enorme chaos. Als ik er over praat, word ik altijd nog nerveus en emotioneel. Ik ben zelf moeder, en dan grijpen dergelijke incidenten je extra aan. We zijn met de kinderen meegegaan naar het ziekenhuis, en daar lange tijd gebleven. Ook heb ik daar de andere familieleden opgevangen. Dit incident heeft diepe indruk op mij gemaakt. Na afloop moest ik vechten tegen de tranen. Mijn collega zei: "Ach, ik doe dit werk al 20 jaar en dan moet je er toch tegen kunnen". Ik kon aan hem dus niet kwijt hoe ik me voelde. Na deze gebeurtenis bleef ik de beelden van de gewonde kinderen voor me zien. Ik kreeg het maar niet uit mijn gedachten. Bepaalde televisiebeelden die me er aan deden herinneren, zette ik daarom uit. Ook had ik opeens minder plezier in mijn gebruikelijke activiteiten. Ik was snel geïrriteerd, ook naar mijn eigen kinderen, waar ik me dan juist gezien het incident dat ik had meegemaakt, extra schuldig over voelde. Eerst dacht ik dat het wel vanzelf over zou gaan, maar dit gebeurde niet. Mijn man merkte dat ik was veranderd na deze gebeurtenis, en vond dat ik hulp moest zoeken. Ik heb een afspraak gemaakt met het bedrijfsmaatschappelijk werk. Uiteindelijk ben ik verwezen naar PDC politiepoli, waar de diagnose posttraumatische stress-stoornis werd vastgesteld.
Zelfdodingen
Vrij kort na elkaar werd ik geconfronteerd met twee zelfdodingen. Ik was nog niet zo lang in dienst bij de politie. In beide gevallen waren de mensen voor de trein gesprongen. De eerste bleek een oude man te zijn. Van de familie hoorden we dat hij net had gehoord ongeneeslijk ziek te zijn. De lichaamsdelen lagen verspreid over het spoor. De tweede keer ging het om een meisje dat nog heel even heeft geleefd toen we ter plaatse kwamen. Het zag er afschuwelijk uit. Ergste aspect vond ik het slecht nieuwsgesprek dat ik daarna moest doen met de ouders van het meisje. In hun woning stond een foto van het meisje. De ouders waren volledig overdonderd, en vooral moeder hield niet op met huilen. Ze klampte zich aan me vast. Ik voelde me hier niet prettig bij maar wist niet wat te doen. Ik kreeg hierna bedrijfsopvang aangeboden, maar ik zei dat ik dat niet nodig had. Ik wilde er gewoon niet meer over praten. Ik merkte hierna dat ik dergelijke meldingen uit de weg probeerde te gaan, of expres niet als eerste ter plaatse te zijn. Ook slecht nieuws gesprekken liet ik liever aan collega's over. Als ik thuis was en niet werd afgeleid, moest ik aldoor maar terugdenken aan het gesprek met de ouders van het meisje en zag ik het beeld voor me van hoe ze er op het spoor bijlag. Ook in mijn dromen kwam dit regelmatig terug. Na zo'n droom lag ik lange tijd wakker en durfde haast niet weer te gaan slapen.
Ik vreesde voor mijn leven
Tijdens een nachtdienst in het weekend reed ik met een collega in de dienstauto. Wij controleren dan onder andere of cafés zich aan de sluitingstijden houden. Een café-eigenaar zag ons, en vroeg om onze assistentie omdat een aantal mannen het café niet wilden verlaten terwijl hij de tent wilde sluiten. Ik ging naar binnen en sprak de mannen aan. Mijn ervaring is dat dit meestal helpt, maar dit keer kreeg ik meteen van één van de mannen een flinke kopstoot. Ik raakte hierbij ten val, en de man dook bovenop me. Ik vreesde op dat moment voor mijn leven. Ik was bang dat hij mijn dienstwapen zou afpakken en stond doodsangst uit. Mijn collega trok de man van me af, maar op dat moment sloeg de man meteen op mijn collega in. Het liep helemaal uit de hand, omdat ook de andere mannen zich ermee gingen bemoeien. Er ontstond een knokpartij. Op een gegeven moment lagen we met z'n zessen over de grond te rollen. Pas toen er assistentie kwam van andere collega's, kregen we de zaak weer onder controle. De mannen zijn allen aangehouden, en bleken stomdronken te zijn. De lucht van alcohol kan ik sindsdien niet meer verdragen. Het moment dat de man bovenop me lag, bleef in mijn gedachten terugkeren. Ik bleef er aldoor aan denken wat er mis had kunnen gaan. Na deze gebeurtenis ging ik opzien tegen avond- en nachtdiensten in de weekenden. Bij uitgaansgelegenheden is het altijd erg onrustig. Als ik wist dat ik weer zo'n dienst had, kon ik al dagen van tevoren niet goed slapen. Ik ging wel, maar was dan buitengewoon waakzaam, op een manier dat het me hinderde. Als ik dacht dat bepaalde situaties uit de hand zouden lopen, ging mijn hart sneller kloppen en transpireerde ik hevig. Ook schrok ik sneller dan anders, bijvoorbeeld van onverwachte bewegingen van anderen. Ik was erg bang opnieuw een dergelijk incident mee te maken. Thuis was ik niet te genieten. Toen de klachten niet vanzelf verdwenen, en ik op het werk een huilbui kreeg, heeft mijn leidinggevende me naar de bedrijfsarts gestuurd. Vervolgens ben ik verwezen naar PDC politiepoli.
Diagnostiek en behandeling van de psychische gevolgen van psychotraumatische gebeurtenissen
Artikel in 2 delen van R.A. Jongedijk in Modern Medicine.
Psychotherapeut PDC in Haiti
Will de Jong, psychotherapeut bij het PDC, ging naar Haïti om het Oxfam team te ondersteunen.
LHV Beurs zaterdag 6 maart 2010 druk bezocht
Het was een zeer druk bezochte beurs. Algemeen thema was 'huisartsenzorg in de toekomst'.